دلیل بزرگ شدن گوش با افزایش سن و پیری چیست؟ - مجله 90 جعبه

مختصر و مفید: چرا با افزایش سن گوش های ما بزرگ تر می شوند؟

بزرگ شدن گوش با بالا رفتن سن به معنای رشد واقعی غضروف یا تکثیر سلولی نیست. عامل اصلی این پدیده، کاهش تدریجی کلاژن و الاستین در پوست و بافت همبند است که همراه با کشش مداوم نیروی جاذبه زمین رخ می دهد. وزن چربی جمع شده در لاله پایینی گوش، بافت نرم و بدون تکیه گاه استخوانی را به سمت پایین می کشد و با لاغر شدن عضلات و استخوان های صورت، گوش ها درازتر و بزرگ تر دیده می شوند.

آنالیز علت بزرگ شدن گوش با افزایش سن از دهه ها پیش توجه کالبدشناسان را جلب نموده بود. داده های بالینی نشان می دهند که لاله گوش در طول عمر آدمی پیوسته دچار افزایش ابعاد می گردد، بدون اینکه استخوان سازی جدیدی شکل گرفته باشد.

شواهد بالینی درباره سرعت افزایش ابعاد گوش در سالمندان چیست؟

دهه 1990 میلادی دوره اوج تحقیق های میدانی روی ابعاد صورت سالمندان بود. پژوهشگران دانشگاه فناوری تگزاس در سال 1997 محیط گوش 100 فرد جوان را میزان گرفتند و ارقام به دست آمده را با سنجش گوش افراد مسن تر مقایسه کردند. داده ها نشان داد که محیط گوش انسان به طور میانگین سالانه حدود 0.51 میلی متر بزرگ تر می گردد. این رقم شاید ناچیز به نظر برسد، اما در طول 50 سال به 2.5 سانتی متر افزایش دور لاله گوش می انجامد.

پیش از آن در سال 1995، تحقیقی در نشریه پزشکی بریتانیا با عنوان چرا مردان مسن گوش های بزرگی دارند منتشر شد. این آنالیز با ثبت داده های 206 بیمار در بازه سنی 30 تا 93 سال دریافت که طول لاله گوش سالانه 0.22 میلی متر کشیده تر می گردد.

پژوهشگران ایتالیایی نیز در سال 1999 تایید کردند که ابعاد خارجی لاله گوش با گذر عمر افزایش می یابد و این دگرگونی ظاهری در مردان بسیار واضح تر از زنان نمایان می گردد.

مکانیسم زیستی کشیدگی لاله گوش بر اثر جاذبه و کاهش کلاژن چگونه عمل می نماید؟

گوش خارجی از دو بخش اصلی ساخته شده است: اسکلت غضروفی و نرمه گوش یا بخش پایینی لاله گوش (لوبول). بخش پایینی گوش تکیه گاه غضروفی ندارد و فقط از پوست، عروق خونی و توده ای از چربی زیرپوستی تشکیل شده است. سلول های بدن با گذر عمر، پروتئین ساختاری پوست (کلاژن) و رشته های کشسانی بافت همبند (الاستین) کمتری می سازند. با افت این دو ماده، اسکلت نگه دارنده پوست شل می گردد.

نیروی گرانش در تمام طول زندگی، بافت گوش را به سمت پایین می کشد. مقاله های پزشکی این دگرگونی را ناشی از کشش مداوم و مزمن مکانیکی بر اثر انباشت چربی روی لاله گوش می دانند. بافت نرم زیر سنگینی وزن خودش کش می آید و حالت آویزان پیدا می نماید.

همزمان با کشیدگی نرمه گوش، بافت چربی زیرپوستی و استخوان فک در سنین بالا کم حجم تر می شوند. کوچک شدن اجزای صورت باعث می گردد گوش ها در مقایسه با گونه ها و فک جمع شده، بسیار بزرگ تر از میزان واقعی به چشم بیایند.

چرا گوش های بزرگ تر در پیری با افت شنوایی همراه هستند؟

بزرگ تر شدن نمای بیرونی گوش تاثیری در ارتقای قدرت شنوایی ندارد. وظیفه گوش بیرونی جمع آوری امواج صوت و راهنمایی آنها به سمت پرده صماخ است، اما دریافت دقیق فرکانس های صدا به سلول های مژک دار درون حلزون گوش داخلی وابسته است. با افزایش سن، سلول های حسی گوش داخلی بر اثر روند طبیعی افت شنوایی سالمندی یا همان پیرگوشی تحلیل می روند و گوش بزرگ تر نمی تواند این افت سلولی را جبران کند.

شل شدن پوست مجرای گوش حتی می تواند زاویه ورود امواج صوتی زیر را تغییر دهد یا به علت افتادگی بافت، مدخل کانال را تنگ تر کند. بنابراین بزرگ شدن لاله گوش در دوران کهنسالی با دوره ای همزمان می گردد که بیشترین افت آستانه شنوایی برای درک مکالمات روزمره رخ می دهد.

نمادشناسی باستانی و ریشه های فرهنگی گوش های کشیده چیست؟

در فرهنگ های شرقی و به ویژه سنت های آسیایی، نرمه گوش بلند و کشیده نشانه حکمت، طول عمر و فرزانگی انسان به شمار میرود. این باور در مجسمه ها و نگاره های باستانی بودا به زیباترین شکل تجسم یافته است؛ چهره بودا همواره با گوش هایی بسیار بلند و کشیده تصویر می گردد که تا روی شانه های او امتداد یافته اند.

این ویژگی ریشه در روایتی تاریخی دارد. شاهزاده سیدارتا پیش از آنکه راه ریاضت و روشنگری را در پیش بگیرد، شاهزاده ای ثروتمند در کاخ پدرش بود. او طبق رسم اشراف هند باستان، گوشواره های سنگینی از طلا، عاج و سنگ های قیمتی به گوش می آویخت که سوراخ و نرمه گوش را به شدت به پایین می کشیدند.

وقتی او تصمیم گرفت کاخ و دارایی مادی را رها کند، زیورآلات سنگین را از تن درآورد. لاله های کشیده گوش او به عنوان نشانه ای از پشت سر گذاشتن تعلقات دنیوی و دستیابی به درکی عمیق از رنج های انسان برای همواره باقی ماندند.

تفاوت الگوی فرسایش پوست صورت در مردان و زنان چه تاثیری بر نمای گوش دارد؟

تفاوت هورمونی و تفاوت های فیزیکی پوست در دو جنس زن و مرد، نمای گوش را در کهنسالی تغییر می دهد. پوست مردان ضخیم تر است اما کلاژن آن پیوسته و با روندی یکنواخت تحلیل می رود، در حالی که زنان به علت ترشح استروژن تا پیش از دوره یائسگی تراکم کلاژن باثبات تری دارند و افت پوست آنها پس از افت هورمونی اوج می گیرد.

سبک زندگی و مراقبت در برابر نور آفتاب نیز مشخص نماینده است. پرتوهای فرابنفش خورشید الاستین بافت را تخریب می نمایند. مردان سالمند کمتر از زنان از کرم های ضدآفتاب استفاده نموده اند و گوش های آنها دهه ها بدون پوشش در برابر تابش آفتاب بوده است.

مدل مو و ریزش موی ارثی مردانه نیز محافظت طبیعی گوش را از بین می برد. موهای بلندتر در زنان همانند چتری در برابر نور مستقیم خورشید عمل نموده اند، اما عقب نشینی خط مو در مردان، لاله گوش را کاملا بی پناه می گذارد و ترکیب آسیب نور خورشید با گرانش، کشیدگی بیشتری روی گوش مردان ایجاد می نماید.

راز شکست پرتره نگاران دادگاه و خطای باستان شناسان در شناسایی هویت مومیایی ها

در دهه های میانی قرن نوزدهم، سال ها پیش از آنکه الفونس برتیون (Alphonse Bertillon) سیستم انگشت نگاری و میزان گیری بیومتریک پلیس فرانسه را پایه گذاری کند، جرم شناسان و نقاشان پزشکی قانونی باور داشتند که ابعاد گوش انسان یک ثابت ریاضی بی تغییر در تمام طول عمر است. تصور بر این بود که غضروف گوش مانند اثر انگشت، پس از سرانجام جهش بلوغ تثبیت می گردد و هیچ متهمی نمی تواند با تغییر وزن یا جراحی ساده، قالب هندسی آن را بر هم بزند. حتی در بازسازی چهره اجساد ناشناس یا ترسیم چهره مجرمان فراری پس از گذشت سال ها، فاصله بالای لاله گوش تا انتهای نرمه را خط کش اصلی مشخص هویت می دانستند.

اما این قطعیت مکانیکی، نخستین بار در پرونده های جنایی طولانی مدت به بن بست خورد. زمانی که مجرمان بیست سال پس از ارتکاب جرم دستگیر می شدند، مقیاس لاله گوش با طرح های بازسازی شده همخوانی نداشت. بازرسان تصور می کردند با یک متهم اشتباهی طرف هستند، غافل از آنکه بافت گوش در مواجهه با قوانین فیزیک، اصلاً عضوی ایستا و منجمد نیست.

این ماجرا تنها به دادگاه های قرن نوزدهم محدود نماند؛ باستان شناسانی که پرتره های مومیایی های دوره فیوم (Fayum mummy portraits) در مصر باستان را با اسکلت های به جای مانده تطبیق می دادند، متوجه شکافی عجیب میان پرتره نقاشی شده فرد در جوانی و قالب گوش بازمانده در ماسک های مومیایی سنین پیری شدند. پرتره ها مردانی با لاله گوش چسبیده و جمع وجور را نشان می دادند، اما مومیایی ها گوش هایی افتاده و پهن داشتند. قرن ها زمان برد تا تبارشناسی علم پزشکی متوجه گردد بدن انسان در انتهای عمر، غضروف سازی را متوقف می نماید اما در مقابل سنگینی خودش عقب می نشیند؛ نقاشان دادگاه و مومیایی گران خطایی مرتکب نشده بودند، طبیعت فقط داشت قوانین کشش بافت همبند را اجرا می کرد.